Hardloopbeleving tijdens de lockdown

Al maanden kunnen we wegens de coronamaatregelen als OLC’ers niet in groepsvorm trainen. Je zou bijna denken, dat OLC’93 ter ziele is. Maar gelukkig is de zaterdagtraining voor veel OLC leden, een van de weinige leuke uitjes. Frans Wilbers zet iedere week een mooi parkoers op de website. De OLC sitebeheerders maken er telkens een mooi verhaaltje bij. Allerlei duo-lopers vertrekken op de zaterdag, veelal coronaproof vanaf de Beekprik om de nodige kilometers te maken. Sommigen starten om 14.30 uur, anderen 14.45 uur of om 15.00 uur. Meestal wordt er nog even gezellig bijgepraat alvorens de benen het over nemen.

Zaterdag de 30ste januari was ik samen met mijn vaste loopmaat Paul Eertman om 15.00 uur paraat. Eerst nog even bijkletsen met o.a. Giny Steggink, Marga Busscher, Sigrid Droste, Daniel Oude Weghuis, Maureen Bekhuis, Rudy Feldman, Jan Veldboer en Marleen Keupink. 

Paul en ik wilden de uitgezette 15 km route door parkoersmeester Frans lopen. We hadden al door dat Frans een heel pittig rondje had uitgezet. Daarbij stond er ook een strakke gure oostenwind. Even rekken op de Dalweg, en vervolgens via Kuks, de Helweg, Polweg en Tubbergerdijk langs huize Fons Eysink. De wind trok al flink aan richting de Kleikoel. En de bovenbenen werden voelbaar. Gelukkig kwam er na de top van de Kuiperberg, een lange afdaling richting Agelo. Bij café Max rechtsaf en dan weer vals plat omhoog. Tegen Paul begon ik te mekkeren dat er geen enkel vlak stuk in het parkoers zat. Ik begon zelfs te verlangen naar Frans zijn geliefde vlakke en saaie routes rond Tilligte. Nooit geweten dat de Ageleresweg en de Zonnenbergweg zo vals omhoog lopen. De straffe oostenwind deed zijn werk op dit eindeloze stuk asfalt. Terug in Ootmarsum, linksaf naar het Bas Slatmanpad. Opeens hoorden we achter ons de goedgemutste en vriendelijke stem van Frans Wilbers. Ook hij liep zijn eigen uitgezette route, maar was vanaf zijn woonadres gestart. 

We moesten nog eenmaal de trimbaan omhoog klimmen. Ik wilde direct bij de eerst afslag rechtsaf, waarop Frans vermanend en luidkeels riep. Ben….fout, je moet nog verder klimmen, rechtdoor lopen…Opletten Ben! Daarna een extra klimmetje in de Engelse Tuin en vervolgens dalend richting de rotonde. Na de laatste kilometer richting de Beekprik kwam de verlossing, de Blauwe Weg. Paul was nog  behoorlijk fris, zelf zat ik er doorheen. En toch, na afloop, onder de douche is er een gevoel van euforie. De gehele route uitgelopen en de elementen weer overwonnen. Wat is het toch een voorrecht om te mogen hardlopen. Ook al missen we het OLC groepsgevoel. We blijven met zijn allen lekker hardlopen en genieten van de natuur. En naar ik hoop  weer binnenkort in OLC groepsvorm. En Frans, bedankt voor de route. Het was weer een waar genoegen 😊 

Ps. volgens Strava had deze route, liefst 102 hoogtemeters.

Ben Graven

Geplaatst op 7 feb. 2021

Terug naar overzicht